Συγγραφείς

Βιογραφικά

Αθηνά Αλεξοπούλου - Αγοράνου
Απόφοιτος του τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ (1984) και κάτοχος διδακτορικής διατριβής στη Φυσικοχημεία – Επιστήμη των υλικών, στον τομέα Επιστήμης και Τεχνικής των υλικών του τμήματος Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ.
Είναι Διευθύντρια του Εργαστηρίου προηγμένων διεπιστημονικών εφαρμογών στην Συντήρηση-Ανάδειξη εικαστικών έργων και βιβλιακού-αρχεαικού υλικού ΑRTICON.
Καθηγήτρια (μόνιμο μέλος) του τμήματος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης του ΤΕΙ Αθήνας με πλούσιο διδακτικό και ερευνητικό έργο. Επιστημονικός συνεργάτης της Διεύθυνσης Καλλιτεχνικής Συντήρησης και Αποκατάστασης των Έργων Τέχνης της Εθνικής  Πινακοθήκης και του Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου, σε θέματα που αφορούν τη μελέτη, διάγνωση και τεκμηρίωση  των έργων τέχνης.
Eίναι έγγαμη με τρία παιδιά και ζει στην Αθήνα.
Ζαν Ανούιγ
Ο Ζαν Ανούιγ γεννήθηκε στο Μπορντό της Γαλλίας στις 23 Ιουνίου 1910. Ύστερα από τις νομικές του σπουδές κι από ένα σύντομο πέρασμα από τη δημοσιογραφία, βλέπει το πρώτο του θεατρικό έργο, την «Ερμίνα» να ανεβάζεται στο Theatre de l’ Oeuvre, το 1932. Με την «Αντιγόνη» η οποία γράφτηκε το 1942 και παραστάθηκε για πρώτη φορά το 1944, γνωρίζει το θρίαμβο, εκσυγχρονίζοντας το αρχαίο θέμα (αντλούμενο από τον Σοφοκλή) εκθειάζοντας τη στιγμή της γερμανικής κατοχής το ασυμβίβαστο της αγνότητας μπροστά στην άτεγκτη σκοπιμότητα της πολιτικής πράξης. Απέκτησε διεθνή φήμη, με τα θεατρικά έργά του που κινούνταν ανάμεσα στο υψηλό δράμα και την παράλογη φάρσα. Χαρακτηριστικές τεχνικές του είναι, το έργο μέσα στο έργο, οι αναδρομές και οι ανταλλαγές ρόλων. Ο Ανούιγ μισούσε τη δημοσιότητα και παρέμεινε απομονωμένος όλη του τη ζωή.
 Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του έργου του έπαιξαν το κλασσικό γαλλικό θέατρο, ο ιταλός δραματουργός Λουίτζι Πιραντέλο, αλλά και οι υπαρξιστικές απόψεις του Σάρτρ.
Πέθανε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 3 Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 77 ετών.

Μάρκος Δραγούμης
Ο Μάρκος Δραγούμης γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στην Αθήνα και στην Αγγλία. Δίδαξε στο Κολέγιο Ψυχικού και στο Ωδείο Αθηνών. Διευθύνει από το 1976 το Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μερλιέ. Συνέγραψε πρωτότυπες μελέτες για τα μουσικά κατάλοιπα του Σαμοθρακίτη λόγιου Νικολάου Φαρδύ (1853-1901) και τη μουσική παράδοση της Ζακυνθινής εκκλησίας.
Το 1991 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε βραβείο  για την εν γένει προσφορά του στη μουσική ζωή του τόπου.
Άγγελος Ελεφάντης
Ο Άγγελος Ελεφάντης γεννήθηκε το 1936 στο Νεοχώρι Ευρυτανίας. Τελείωσε το γυμνάσιο Χαλανδρίου και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1962. Τη δεκαετία 1964-1974 έζησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε ανθρωπολογία και κοινωνιολογία στη Σορβόννη και ιστορία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes. Γύρισε στην Αθήνα το 1976 μετά την πτώση της δικτατορίας  όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.
Το 1976 πρωτοεκδίδει και ξεκινάει τη διεύθυνση του περιοδικού «Ο Πολίτης». Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, από τις στήλες του περιοδικού και γενικότερα με τη δημόσια παρουσία του, υπεράσπισε μαχητικά τις ιδέες της ανανεωτικής Αριστεράς.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και βασικός συνεργάτης της εφημερίδας «Η Εποχή», καθώς και του περιοδικού «Κάπα». Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Η Αυγή», της οποίας διετέλεσε διαδοχικά αντιπρόεδρος, πρόεδρος και μέλος του Δ.Σ.Επίσης, από τον Ιούλιο του 2000 και μέχρι το θάνατό του επιμελούνταν το ένθετο «Ενθέματα» (Γνώμες και ιδέες/ λόγος και τέχνες) της «Κυριακάτικης Αυγής». Επιμελήθηκε και μετέφρασε πολλά βιβλία και άρθρα. Πέθανε στην Αθήνα, στις 29 Μαΐου 2008, σε ηλικία 72 ετών.

Θεόδωρος Έξαρχος
Ο Θεόδωρος Έξαρχος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1930. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1951 με τον θίασο της Κατερίνας (Ανδρεάδη) ως Χώξον στη Βροχή του Σόμερσετ Μωμ. Υπηρέτησε το θέατρο για περισσότερο από πενήντα χρόνια με πολλούς και σημαντικούς ρόλους, καθώς και πολυάριθμες και αξιολογότατες συνεργασίες. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου» του Στέφανου Ληναίου.
Ξεχωριστή θέση στην πολύπλευρη προσφορά του κατέχει το πολύτομο έργο του «Έλληνες Ηθοποιοί», με το οποίο εξέφρασε έμπρακτα την αγάπη του για τους ανθρώπους του Θεάτρου διασώζοντας την προσφορά τους μέσα στο χρόνο.
Ο Έξαρχος δούλεψε αυτό του το πόνημα για το ελληνικό θέατρο δεκαπέντε, σχεδόν, χρόνια με κόπο, πείσμα και ταυτόχρονα βαθιά αγάπη και αίσθημα ευθύνης απέναντι στους συναδέλφους του.
Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν με τον θίασο του Γ. Κιμούλη στον Αρχιμάστορα Σόλνες του Ερρίκου. Ίψεν, ενώ στην τηλεόραση στον Ψεύτη παππού του Γιώργου Μιχαλακόπουλου.
Ο Θόδωρος Έξαρχος πέθανε στην Αθήνα το 2009.
Aλμπέρτο Καμερότο
Διδάσκει αρχαία ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Ca’ Foscari της Βενετίας. Ασχολείται ιδιαίτερα με την ελληνική επική και αρχαία σατιρική ποίηση. Με τον Filippomaria Pontani συνέλαβε την ιδέα και συντονίζει το πρόγραμμα Classici contro, το οποίο παρουσιάζει στους πολίτες την κριτική φωνή των αρχαίων κλασικών και της έρευνας για τα προβλήματα του παρόντος. Είναι υπεύθυνος του «Εργαστηρίου Έρευνας Αλήθεια. Αρχαία Σάτιρα» του Ca’ Foscari. Μερικά από τα βιβλία που έχει δημοσιεύσει: Le metamorfosi della parola. Studi sulla parodia in Luciano di Samosata (1998), Diafonie. Esercizi sul comico (2007), La nuova Musa degli eroi. Dal mythos alla fiction (2008), Fare gli eroi. Le storie, le imprese, le virtù: composizione e racconto dell’epica greca arcaica (2009), Luciano di Samosata. Icaromenippo (2009), Fare gli eroi. Le storie, le imprese, le virtù: composizione e racconto nell’epica greca arcaica (2009), Il nemico neccessario. Duelli al sole e duelli in ombra tra le parole e il sangue (2010), Classici contro (2012), Gli occhi e la lingua della satira. Studi sull’eroe satirico in Luciano di Samosata (2014), Hybris. I limiti dell᾽uomo tra acque, cieli e terre (2014), L᾽esilio della bellezza (2014), Nuda Veritas. Da Omero a Orson Welles, (2016), Uomini contro. Tra l᾽ Iliade e la Grande Guerra (2017), La satira del successo. La spettacolarizzazione della cultura nel mondo antico (tra retorica, filosofia, religione e potere) (2017).
Πάνος Καπώνης
Ο Πάνος Καπώνης, ένας από τους πρώτους ποιητές της γενιάς του ΄70, γεννήθηκε το 1947 στο Αγρίνιο. Σπούδασε οικονομικά, νομικά & σκηνοθεσία. Ποιητής, συγγραφέας και κριτικός, δημοσιεύει σε διάφορα περιοδικά, ανθολογίες κλπ. Από τους ιδρυτές με τον Ντίνο Σιώτη και γενικός γραμματέας του λογοτεχνικού σωματείου «Κοινωνία των Δεκάτων» και παλαιότερα της Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών. Παράλληλα έχει συγγράψει (2003-2010) πέντε τόμους πανεπιστημιακών έργων φαρμακευτικού δικαίου.
Eρνέστο Ντε Μίρο
Γεννήθηκε στο Ρήγιο της νότιας Ιταλίας το 1926 και επελέγη ως υπότροφος στην Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών το 1955.
Έχει διατελέσει επί σειρά ετών (1968-1986) έφορος αρχαιοτήτων και και καλών τεχνών.
Δίδαξε κλασσική αρχαιολογία και ιστορία της ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης (1986-1998).
Επίσης, έχει διατελέσει Διευθυντής του Ιταλικού Ινστιτούτου Μυκηναϊκών, Αιγαιϊκών και Ανατολικών Σπουδών (1989-1992) και Διευθυντής της Αρχαιολογικής αποστολής του Πανεπιστημίου της Μεσσήνης στη Λιβύη (1988-1998).
Μία πρόσφατη περίληψη της πλούσιας ακαδημαϊκής βιβλιογραφίας του, που ξεκίνησε το 1952, παρουσιάζεται στη συλλογή των μελετών προς τιμήν του στην «Αρχαιολογία της Μεσογείου».
Νίκος Μοσχονάς
Ο Νίκος Μοσχονάς είναι ιστορικός, ομότιμος Διευθυντής Ερευνών στο Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και επίτιμος ερευνητής στο Κολλέγιο Royal Holloway του Λονδίνου. Υπήρξε ερευνητής του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας. Έχει ανασυγκροτήσει το Ιστορικό Αρχείο της Κεφαλονιάς και πραγματοποιήσει πολλές ερευνητικές επιστημονικές αποστολές σε αρχεία της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών οργάνωσε και διευθύνει το Φροντιστήριο Ιστορικών Επιστημών με σκοπό τη μετάδοση εξειδικευμένων γνώσεων σε νέους επιστήμονες. Δίδαξε στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μελετά τις σχέσεις του βυζαντινού και του νεότερου Ελληνισμού με τη Δύση και στο συγγραφικό έργο του περιλαμβάνονται πολλές επιστημονικές μελέτες, και άρθρα στα ελληνικά, ιταλικά, αγγλικά, ενώ μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά και γερμανικά. Παράλληλα, ασχολείται με την κριτική εικαστικών τεχνών και το δοκίμιο και έχει μεταφράσει έργα ξένων συγγραφέων (Lorca, Machiavelli, Neruda, Pirandello, Wilde και άλλων). Για το έργο του έχει τιμηθεί από την Ιταλική Δημοκρατία με τη διάκριση του Cavaliere.
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας. Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής του εικοστού αιώνα, θεωρείται ο πατέρας του «επικού θεάτρου»  στη Γερμανία.
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου από το 1917 έως το 1921. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του ήταν το «Εγκόλπιο ευσέβειας». Το 1933, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, ο Μπρεχτ αυτοεξορίστηκε μέχρι το έτος 1948. Έζησε πρώτα στη Δανία και τη Φινλανδία και μετά στις ΗΠΑ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στη Μόσχα εξέδωσε σε συνεργασία με άλλους Γερμανούς συγγραφείς το περιοδικό “Η Λέξη”. Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και μαζί με την Χέλενε Βάιγκελ ίδρυσαν το 1949 το Μπερλίνερ Ανσάμπλ. Το 1950 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.
Ανάμεσα στα έτη 1937 και 1945, ο Μπρεχτ έγραψε σπουδαία έργα όπως: «Η Ζωή του Γαλιλαίου»,  «Μάνα Κουράγιο και τα Παιδιά της», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν», «Ο Καυκασιανός Κύκλος με την Κιμωλία» κ.α.
Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία το 1949, ο Μπρεχτ αφιερώνεται στην ποίηση και τη σκηνοθεσία των έργων του.  Πέθανε στις 14 Αυγούστου 1956 στο Ανατολικό Βερολίνο.

Λουίτζι Πιραντέλο
Ο Λουίτζι Πιραντέλο γεννήθηκε το 1897 στον Ακράγαντα (Agriento) της Σικελίας. Ξεκινά τις σπουδές του στη φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Ρώμης και τις ολοκληρώνει στη Βόννη, από όπου αποφοιτά το 1891.
Λόγω των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η οικογένειά του, αναγκάζεται το 1897 να εργαστεί ως καθηγητής ιταλικής λογοτεχνίας στο Ανώτερο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο της Ρώμης, θέση που κρατά έως το 1922, οπότε και αποφασίζει να παραιτηθεί για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. Η οικονομική και κοινωνική παρακμή του οικογενειακού του περιβάλλοντος, που θα τον φέρει στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, και στη συνέχεια ο εγκλεισμός της γυναίκας του σε ψυχιατρικό ίδρυμα (1919) θα σφραγίσουν τη ζωή και το έργο του Πιραντέλο.
Ο Πιραντέλο, που είχε αρχίσει να δημοσιεύει από πολύ νεαρή ηλικία, έγραψε συνολικά ένα μεγάλο αριθμό από διηγήματα, θεατρικά έργα, νουβέλες και ποίηση. Εκτός από τις μεταφράσεις των έργων του και τις αναρίθμητες θεατρικές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, το έργο του Πιραντέλο είχε την τύχη να συναντηθεί και με την έβδομη τέχνη, με σημαντικότερη ίσως ταινία το Χάος (1983) των αδελφών Ταβιάνι.
Το 1934 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.
Πέθανε το 1936 από πνευμονία στο σπίτι του στη Ρώμη.
Φιλιπομάρια Ποντάνι
Διδάσκει Kλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ca’ Foscari της Βενετίας και στη Scuola Normale της Πίζας. Έχει μελετήσει τη χειρόγραφη παράδοση ελληνικών κειμένων από τους παπύρους έως τις έντυπες εκδόσεις και έχει επιδοθεί στην έκδοση αρχαίων και μεσαιωνικών σχολίων στην Οδύσσεια του Ομήρου (τόμοι Ι-III, Ρώμη 2007-2015). Δημοσίευσε δοκίμια για αρχαία ελληνικά, λατινικά και βυζαντινά κείμενα (από τη Σαπφώ στον Καλλίμαχο, από τον Σιμωνίδη στον Πίνδαρο, από τον Αισχύλο στον Δημοσθένη, από τον Λουκίλιο στον Πετρώνιο, από τον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης στον Γεμιστό Πλήθωνα), εξέδωσε ποιήματα και επιγράμματα Ιταλών και Ελλήνων ουμανιστών (του Angelo Poliziano, Μάρκου Μουσούρου, Ιανού Λάσκαρι) και έργα νεοελλήνων πεζογράφων και ποιητών (Poeti greci del Novecento, σε συνεργασία με τον N. Crocetti, 2010). Από το 2010 συντονίζει με τον Alberto Camerotto το πρόγραμμα Classici contro. Συμμετέχει σε ομάδες έρευνας στη Στοκχόλμη και στο Βερολίνο. Δημοσιεύει κατά καιρούς άρθρα στην ηλεκτρονική εφημερίδα Il Post.
Κονσταντίν Στανισλάβσκι
Ο Κονσταντίν Σεργκιέγεβιτς Αλεξέγιεφ (Στανισλάβσκι), γεννήθηκε στη Μόσχα το 1863. Συνιδρυτής και διευθυντής, μαζί με τον Βλαντιμίρ Νεμίροβιτς-Νταντσένκο, του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως ως ένας από τους μεγάλους ηθοποιούς, σκηνοθέτες και θεωρητικούς της θεατρικής τέχνης. Από την ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης το 1898, ο Στανισλάβσκι επηρέασε ζωτικά και ριζικά το θέατρο στη Ρωσία, ενώ άσκησε μεγάλη επιρροή στο διεθνές θεατρικό δραματολόγιο, κυρίως μετά το θάνατό του.
Υπήρξε σκηνοθέτης και πρωτοπόρος της υποκριτικής του ρωσικού θεάτρου, υπεύθυνος μιας μεγάλης καινοτομίας στην υποκριτική που χρησιμοποιείται από τον εικοστό αιώνα σε ολόκληρο τον κόσμο.Το Σύστημα Στανισλάβσκι (ή αλλιώς μέθοδος Στανισλάβσκι) εστίαζε στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής αλήθειας πάνω στη σκηνή διδάσκοντας στους ηθοποιούς να «ζουν το ρόλο» κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Πέθανε το 1938 στη Μόσχα σε ηλικία 75 ετών.
Νάσιος Συναδινός
Ο Νάσιος Συναδινός γεννήθηκε το 1921 στη Στεμνίτσα. Ξεκίνησε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Δημητσάνα και τις τελείωσε στον Πειραιά, στην Ιωνίδειο Σχολή. Με τη γερμανική κατοχή επέστρεψε στα πάτρια βουνά της Στεμνίτσας, όπου μυήθηκε στην Αντίσταση και πολέμησε τους Γερμανούς στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, οι αναζητήσεις του όμως παρέμειναν για πάντα πνευματικές. Διοχέτευσε τη δημιουργικότητά του στη μελέτη του λαογραφικού πλούτου της Στεμνίτσας και εξέδωσε τα βιβλία: Από Χώραν Στεμνίτζαν (1963) και Οι τεχνίτες της Στεμνίτσας (1979). Επίσης εξέδιδε επί σειρά ετών την εφημερίδα του Πατριωτικού Συνδέσμου Τρικολώνων, του οποίου υπήρξε δραστήριο μέλος.
Πέθανε την Πρωταπριλιά του 1982.
Τηλέφωνο: 210 3620383
Φαξ: 210 3632179
Χαριλάου Τρικούπη 18,
Τ.Κ. 10679, Αθήνα